Oef, weer gelukt

Vanmorgen kreeg ik er geen eten in bij Sijntje en het was eigenlijk nog een dag te vroeg voor haar kwartje Mirtazapine (de Cerenia krijgt ze dagelijks) maar met vasten wordt ze alleen maar misselijker dus we moesten wel. Omdat het stukje Cerenia te veel uit elkaar was gevallen, deed ik dit in een stukje eten (iets vissigs uit een kuipje) met de bedoeling haar dit te laten doorslikken. Dit ging natuurlijk helemaal niet goed en ik was ook nog zo slim maar-niet-heus om daar het kwartje Mirtazapine in te doen. Het is gelukt maar leuk was anders. Een volgende keer pakken we dat toch anders aan en anders gooi ik zo'n verkruimeld stukje pil maar weg. Maar alle moeite was niet voor niets - Sijntje heeft weer gegeten en niet een muizenhapje maar echt een flinke hoeveelheid. Eerder weigerde ze de fijngesneden sucadelap, de tonijn uit blik en de Carnibest was ook al niets geworden. Om haar uit deze vicieuze cirkel van misselijkheid en niet-eten te krijgen heb ik haar wat later ca. 18 cc Convalescence Diet gegeven. Tussendoor een paar knuffelsessies bij mij op schoot - die zijn vast ook goed voor de eetlust - en nu ze goed gegeten heeft kan mijn dag kan niet meer stuk! Met Eesz en Polly heb ik een heerlijke boswandeling gemaakt en op dit moment ligt de dikke Jack over mijn arm voor de laptop. Comfortabel is anders maar hij is zo gelukkig. Nieckje ligt spinnend op de rugleuning van mijn stoel en Maverick kijkt Jack weh omdat hij vindt dat hij aan de beurt is. We hebben twee ex-dekkaters maar we kijken uit naar een nieuwe rode vriend. Sijntje's Rode Vriend was Rooster en het arme kind moet het al vijf jaar zonder haar love-of-her-life stellen. Toen zij hem als halfwas katertje voor het eerst zag, was het van haar kant liefde op het eerste gezicht. Andersom was het minder heftig maar tolerant als Rooster altijd was, hebben ze tien goede jaren samen gehad. De kans is erg klein dat wij op korte termijn nog een sorrel kater zullen vinden want ik vraag me af hoe Sijntje dan op hem zou reageren. Waar zij als kittens was opgegroeid liep een lieve sorrel Somali rond en dit moet de reden zijn geweest dat zij, toen ze bij ons uit haar reismandje stapte en Rooster zag, meteen zonder enig voorbehoud op hem afstapte. Ik weet nog dat Rooster dit eng vond en hij dekking zocht in het mandje waar zij net was uitgestapt. Natuurlijk ging zij hem achterna dat mandje in. We hebben toen Rooster maar even ontzet en alles is goedgekomen ;-)

Rooster en Sijntje hebben samen zeven kinderen gekregen. Helaas is Sijntje geen grootouder geworden want het eerste poesje waarmee mensen een nestje zouden fokken, 'mocht' buitenspelen en is doodgereden. Het tweede poesje zouden wij zelf houden maar Evie bleek niet om te kunnen gaan met onze toenmalige zilver Abessijntjes. We hebben haar weggegeven voordat ze volwassen was. Haar vrouwtje heeft een mooi schilderij van haar gemaakt wat hier aan de muur hangt.

Het gaat helemaal niet zo gek

Op dit moment dan want gisteren kreeg ik haar echt niet aan het eten en heb ik haar een 20cc sondevoeding moeten geven om haar er doorheen te krijgen. Met 'er' bedoel ik dus die misselijkheid. Ik geef haar nu iedere morgen vaste prik een halfje van de Cerenia (16mg) en om de drie dagen een kwart Mirtazapine (15mg). Soms iets eerder want ik heb de indruk dat lang niet altijd dat minitabletje wel wordt doorgeslikt. Ik heb er eens eentje uitgespuugd met wat speeksel op een raam gekleefd aangetroffen en dan kan je wel heel erg lang wachten op het zo dringend nodige effect.
Ik vind Sijntje iets minder actief maar wanneer ik haar oppak en op schoot neem, spint ze alles bij elkaar al blijft ze niet meer zo lang als ze eerder deed. Als ik dan zes uur zou blijven zitten, zou zij ook zes uur blijven. Ze heeft nu wel een luchtje maar ik ben daar blij om ;-) Omdat ze amper wat Isogel tegen de obstipatie binnenkrijgt, kan ze weer verstopt raken en dat heeft ook een averechts effect op haar eetlust. Het bleek dat ze een paar harde droge keuteltjes in haar mandje had gedeponeerd en daar doodleuk op is gaan liggen slapen. Gelukkig wordt haar vacht niet echt vies van dit soort keuteltjes.
Onlangs heb ik een gigantische hoeveelheid allemaal verschillende blikjes kattenvoer zoals dat van Almo, Shesir etc. ingekocht en in de supermarkt allerlei blikjes vis voor menselijke consumptie want dat type eten, iedere hap wel van een ander soort, ging er toen behoorlijk goed in. Maar nu dus helemaal niet meer en de anderen raken helemaal verwend en verliezen hun gezonde eetgewoontes. Gelukkig zijn dit blikjes zonder kleur-, geur- en smaakstoffen want eenmaal daaraan gewend, vooral de brokjes staan erom bekend dat ze vol lokstoffen zitten, is de weg terug niet meer voor ieder dier mogelijk. Te vaak heb ik gehoord dat mensen met meerdere katten, wanneer er eentje nierfalen krijgt en op dieetvoer wordt gezet, het advies krijgen om alle katten maar op hetzelfde dieetvoer te zetten. Wel makkelijk voor de mens en goed voor de omzet van de dierenartspraktijk maar voor de gezondheid van de katten is het de achterdeur uit. Het is dan wachten dat een van de vele (kijk naar eens hoeveel soorten er bestaan) droogvoer gerelateerde kwalen ontstaat, zoals blaas- en darmproblemen, diabetes, gebitsproblemen, nierfalen door een infectie vanuit een ontstoken bekje etc. en je kan toch moeilijk de dieren allemaal verschillende soorten dieetvoer voorzetten!
Sijntje at helemaal niet al te slecht van het droogvoer dat ik in huis had maar dit slaat helaas ook niet meer aan. Ik heb nog andere soorten gehaald, zelfs twee proefzakjes nierdieetvoer van mijn dierenarts, maar helaas, niets van dat smaakte haar. Nu waren de vorige brokjes kittenbrokjes die Donna op de laatste show had gewonnen dus ik ga dit soort maar bij de dierenwinkel halen. Kittenbrokjes hebben gelukkig niet die verzuurders die wel aan het voer voor volwassen katten wordt toegevoegd om blaasgruis te voorkomen. Katten die rauw en vers eten krijgen veel meer dierlijke eiwitten en vocht binnen zodat voor deze dieren het krijgen van blaasproblemen een hele grote uitzondering is.
Sijntje was altijd een van de enthousiastste Carnibesteters hier maar dit is helemaal over. Momenteel is gekookte kip in rijst met veel vocht iets wat er het beste ingaat. Zelfs met wat Isogel. De rosbief hebben we maar aan de anderen opgevoerd want dit is ook uit de gratie. Tot mijn verbazing blijft ze enthousiast over de rauwe kippennekjes. Voor haar hak ik die dan fijn. Dat ga ik straks voor haar maken.

Geen nieuwe foto's want ze doet eigenlijk niets anders dan in haar koepelmandje slapen en bij mij op schoot zitten.

Deze foto is van oktober 2012. Tijdens die vakantie kreeg zij voor het eerst - onder toezicht - de vrijheid in de tuin (ik was vergeten een deur te sluiten en Sijntje kwam uit zichzelf naar mij toe). Omdat het in principe vrij stabiel met Sijntje is, heb ik toch nog wat (een tikje irreële) hoop gekregen dat we met haar onze vakantie in augustus gaan halen. Dan hebben we weer een vakantiehuisje met een doggy-proof afgesloten tuin en mag zij daar lekker rondscharrelen. Onze grote witte hond Eesz loopt ook op haar laatste pootjes en voor nu zijn we dankbaar voor iedere extra dag en dan helemaal wanneer ze volgende week haar 15e verjaardag haalt en daarna gaan we weer voor iedere extra dag maar ook met dezelfde hoop dat ze, net als Pici vorig jaar, toch nog een keer van de boswandelingen in de bossen pal naast ons vakantiehuisje kan genieten (en wij van en met haar).

Voor wie de verrukkelijke Eesz niet kent. Eeszje is een Kuvaszdame, een Hongaarse Berghond.

Wij saampjes in het bos naast Patricia's trimsalon in Wijk aan Zee.

Het blijft wisselend

Afgelopen donderdag at Sijntje een dag lang veel te weinig dus togen we weer naar de dierenarts. Op de weegschaal scoorde ze weer uitmuntend; prima gewicht en ze had ook geen uitdrogingsverschijnselen. Ieder beetje vocht in haar lijfje kan helpen tegen de misselijkheid, de door het nierfalen veroorzaakte bijkomende kwaal die haar de meeste ellende bezorgt. Ook gaf de dierenarts haar een injectie, via het infuus, met Cerenia. Dat zou haar dan voor 24 uur van de misselijkheid afhouden waardoor ze weer kon eten. Eenmaal weer normaal aan het eten, is het effectiefste middel tegen de misselijkheid. Maar helaas, die eerste 24 uur kreeg ik er niet veel in. Maar net toen ik weer eens wanhopig aan het worden was, zalm, rosbief, brokjes etc. niets lukte, draaide ze weer bij. Net toen de 24 uur om waren. Daarna mocht ze ook weer een nieuw kwartje van dat medicijn in pilvorm en we zijn het weekend best aardig doorgekomen.
Vandaag wil het nog niet zo lukken maar de truckendoos is nog niet leeg. Ik heb haar haar driedagelijkse kwart tabletje Mirtazapine weer gegeven. Soms geef ik dit wat eerder want ik heb de indruk dat ze dat kruimeltje pil soms weet te lozen en dan is het geen wonder dat haar eetlust abominabel is.
Ik las in het blad van de Brits Korthaarclub van Felikat een stukje over obstipatieproblemen bij de kat. Dat is al jaren een probleem bij Sijntje maar zo lang zij maar voldoende Isogel via haar eten binnenkrijgt, raakt zij niet verstopt. Alleen al die liflafjes zonder Isogel kunnen die wel veroorzaken... In dat stukje in dat clubblad las ik dat Royal Canin een dieetvoer tegen obstipatie heeft. Ik was meteen van plan om een flinke zak te gaan halen maar de assistente raadde me aan om eerst een proefzakje te proberen. Ik had daar niet aan gedacht. Brokjes zijn immers brokjes en hier is iedereen er idolaat van. Als er niets bij Sijntje lukt, lukken de brokjes vaak nog wel. Deze fiberbrokjes ruiken blijkbaar verkeerd want helaas, Sijntje blieft ze niet. Zit ik weer tegen het probleem van de obstipatie aan te hikken. Als dit uit de hand loopt, is dat ook desastreus voor haar eetlust. Ik heb nu een beetje van de fiberbrokjes en een beetje van de lekkere (kitten- gewonnen op de show in Fijnaart)brokjes in een afgesloten bakje gedaan in de hoop dat de lekkere geur de andere geur overheerst. Katten, zeker de misselijke, zijn nu eenmaal erg kieskeurig en de geur speelt een hele grote rol bij hun eetlust.

We zijn weer een half uurtje verder en Sijntje ligt  spinnend bij me op schoot met haar volmaakte zachte warme kattenhandjes links en rechts van mijn hals. Ik spin ook bijna want ze heeft een beetje dieetvoer (nat uit zo'n zakje) voor nierpatiëntjes aangemaakt met warm water en Isogel gegeten. Dát zit er maar weer in en alle andere katten zijn ook heel tevreden want die mochten het restant opeten. Sijntje lust iets meestal toch maar één keer dus het een tweede keer willen voeren is toch verspilde moeite.

Ik moet vaker mijn nood klagen want de echte maaltijd van vanavond, voor haar fijngesneden lamshart in Whiskassaus omdat het aangebroken blik op moest, ging erin als koek. Mogelijk speelde het feit dat ze haar maaltijd met Jewel moest delen omdat die bij haar in het felarium zat, een rol en maakte dit haar hebberig. Maar dit zit er tenminste maar weer in.

Stukjes zonder foto's zijn zo saai. Dus daarom een kiekje van zo'n 8/9 jaar geleden. Het verschil in uiterlijk met nu is amper te zien.

Het is ongelooflijk lang goed gegaan

Tot onze verbazing bleef Sijntjes eetlust zoals het hoort en het is dat ze aparte maaltijdjes en pillen krijgt en veel drinkt en plast want anders zou je vergeten dat ze een probleem heeft. Ze heeft zelfs vorige week geen vochtinfuus gekregen. Gisteravond heeft ze nog een flinke maaltijd achter haar kiesjes gewerkt maar helaas vanmorgen kon ik haar niet aan het eten krijgen. Geen Sheba, geen zalm, geen room, uiteraard geen Carnibest en verder een paar, letterlijk een paar, brokjes en een paar kruimeltjes rosbief kwamen we niet. Ook viel me op dat er minder gedronken en geplast was...
In het kader van mijn gezondheid ben ik toch een uurtje naar de sportschool en toen ik thuis kwam rook ik het al - geen goede ontlasting. Een heel vies kleurtje en luchtje. In eerste instantie een opluchting - dit was dus de oorzaak - maar heel even wist ik niets te bedenken wat ik voor haar kon doen. Al gauw besefte ik dat ik haar een kwart pilletje Finidiar/Diarstop kon geven zodat Sijntje zich weer wat beter zou gaan voelen. Dat zit nu nog steeds in te werken terwijl zij spinnend bij me op schoot ligt. Ik heb haar grondig gekamd en straks ga ik was rijst met kipfilet voor haar koken. Ze heeft de laatste tijd voornamelijk liflafjes als blikvoer voor katten en vis uit blik voor menselijke comsumptie gegeten en dat zou de oorzaak van het huidige darmprobleem kunnen zijn. Er kunnen ook andere mogelijkheden als overloopdiarree door obstipatie of een haarbal zijn maar dat ligt nu nog niet echt voor de hand. Eerst maar weer die eetlust terug!

Helaas geen nieuwe foto's van haar. Ze zit of in haar felarium of bij mij op schoot en om nu een selfie te gaan maken... dan kan ik beter een leuke oude foto van haar zoeken,

Als er één kat op de wereld is die een andere kat absoluut adoreert, is dat Sijntje wel. Zo verschrikkelijk jammer voor haar en voor ons dat haar maatje Rooster overleden is.

Weer gered

Het gaat niet echt goed met Sijntje. Vorige week werd ze gered door de Cerenia maar het effect ervan werd met de dag minder. Ik haal al weken allerlei kunstgrepen uit om haar aan het eten te houden maar het wordt steeds moeilijker. Vandaag lustte ze zelfs de brokjes niet meer en heb ik maar een beetje dwangvoeding (Isogel met Convalescence Diet met een spuitje met een wat dikker tuutje) gegeven in de hoop haar weer over een drempel te krijgen. Dit lukte vandaag dus niet, meer dan een hapje makreel uit olie en een paar stukjes rosbief die Huibert maar even gauw voor haar heeft gehaald kregen we er niet in. Alle soorten blikjes, kuipjes en zakjes vindt ze maar één keer interessant en bij een tweede keer wil ze het al niet meer. Zo kon het niet dus naar de dierenarts. Ze heeft weer een vochtinfuus kregen én een injectie tegen de misselijkheid. Thuisgekomen gierde ze van de honger en heeft ze weer aardig de schade ingehaald. Helaas werkt deze injectie maar 24 uur en vanaf zaterdagochtend moeten we het weer doen met de Cereniatabletjes. Mogelijk mag ze die anti-misselijkheidsinjecties vaker krijgen maar het is wel duidelijk dat we Sijntje gaan verliezen. Ze heeft recht op kwaliteit van leven! Het gekke is dat ze er nog fantastisch uitziet, ze is zelfs nog niet afgevallen en ze maakt gelukkig nog veel spinuren.
Na haar injectie had ze zoveel trek dat ze op haar hapje aanviel terwijl haar achterpootjes nog languit in een mandje lagen. De dierenarts gaf als advies om haar nu steeds maar een klein beetje te geven. Het is dus weer tijd voor een paar stukjes rosbief. Ik hoop zo dat dit lukt!

De wanhoop slaat meer dan eens toe en vandaag helemaal maar we zijn gered door Cerenia

Ieder hapje dat ik vandaag voor Sijntje maakte, werkelijk allemaal verschillende blikjes, soorten vlees, wilde ze niet eten. Alleen brokjes, net zoals vnl. gisteren. Alleen dan kan haar geen Isogel geven en komt het eten eruit als diarree of ze raakt verstopt. Gelukkig kwam het eruit als diarree maar omdat Sijntje helaas bijna altijd al onzindelijk is met haar ontlasting maakt ze er een flinke troep van. Zij heeft dan ook twee mandjes om in de bivakkeren dan heeft ze de beste kans dat ze nog een schone over heeft voordat ik de boel heb kunnen verschonen.
Maar het zieligste vandaag was dat Sijntje mekkerde van de honger, ze had gisteren voor de nacht nog even een kwart tabletje Mirtazipine gehad, en enthousiast naar ieder stukje eten af liep maar zo goed als niets at. Op een gegeven moment had ik iets met tonijn van Almo gemaakt; zij erop af en ze deinsde terug alsof ze een klap tegen haar snuitje kreeg en dit resulteerde in spugen.
Uiteraard was het vandaag vrijdag :-( en ik wist het even niet meer. Zoals ik eerder al aangaf heb ik geen enkele ervaring met een kat die echt lijdt aan nierfalen. Ik denk ook wel eens dat de diagnose nierfalen vaak te vroeg wordt gesteld. Sijntje is de enige kat die ooit meer dan normaal gedronken en geplast heeft. Omdat ze nog wel brokjes wilde, bedacht ik dat ik haar dan de isogel met een dikke spuit kon gaan voeren. Die had de dierenarts vast wel voor me. Ook had ik meer zalm en soorten tonijn uit blik nodig dus er moesten boodschappen worden gedaan. Omdat mogelijk wat extra vocht in haar lijfje ook positief zou kunnen uitpakken, zijn we 's middags ook nog met haar naar de dierenarts gegaan voor een vochtinfuus. Ik wil geen enkele kans op welzijn voor ons poppetje laten liggen. En het was maar goed dat we gingen want er bleek nog een beter medicijn dan de Mirtazipine tegen misselijkheid te bestaan. Cerenia! Jippie en dat werkt!!! Ze heeft vanavond ouderwets zitten eten van een portie gekookte kabeljauw! Voorlopig is de druk weer van de ketel. Ook hebben we een tas vol met allemaal verschillende zakjes en blikjes dieetvoer voor nierpatiëntjes meegenomen. Het gaat me meer om de andere smaakjes dan dat dit zo goed voor haar niertjes zou zijn. Dat zei de dierenarts waar ik gisteren ook al wat soorten haalde ook al. Áls ze maar eet! De dikke spuit voor het dwangvoeren van de Isogel is er eentje die eigenlijk bedoeld is voor konijntjes. Nou, voor sijntjes werkt dit ook. Ik had een prutje gemaak van sondevoeding (Convalescence diet), warm water en de geweekte Isogel, Sijntje in een handdoek en slikken maar. Het werd een troep, Sijntje was - heel even - niet blij met me maar samen met het kwartje van de Cerenia tegen de misselijkheid heeft ze er de rest van de dag profijt van gehad.

We zijn nu meer dan 24 uur verder en Sijntje eet me de oren van het hoofd. Heerlijk en het fijnste is ook nog dat ze weer gezonde dingen eet als Carnibest en soorten vlees zonder dat ik het hoef op te leuken met allerlei smaakjes op basis van E-nummers (de geur- en smaakstoffen). Wat een feest!

Sijntje ziet er nog steeds prachtig uit maar we zijn ons wel nog meer bewust dat er ooit een einde gaat komen aan alle trucs om haar voldoende kwaliteit van leven te geven. Deze week is er een oudere Somalikater overleden. Hij was eerder ook flink ziek van nierfalen maar heeft zich fantastisch hersteld en nog meerdere jaren van het leven kunnen genieten. Helaas bleek maandag, na een zorgwekkend weekend, dat hij darmkanker had. Gelukkig hebben deze mensen een uitstekende dierenarts die zei: 'Laat zijn overlijden geen drama worden!' Hij is met zijn mensen mee terug naar huis gegaan en later kwam de dierenarts om hem thuis te laten inslapen.
Ik had me zo voorgenomen om Sijntje nog een flinke tijd kwaliteit van leven te kunnen geven door zelf thuis vochtinfusen te gaan geven maar ik ben bang dat we daar niet ver mee komen. Ze heeft meer nodig dan alleen vocht. Volgens de dierenarts doet Sijntje het trouwens helemaal niet gek voor een diertje w
aarbij zo lang geleden al nierfalen was vastgesteld.

Ipakitine

Vandaag heb ik wat nierdieetvoer voor Sijntje gehaald. Ik was gisteren gestart met het geven van Ipakitine. Helaas viel dat goed tegen. Het is een middel dat fosfaten remt en dat is weer beter voor de nieren maar het 'smakelijke' ervan waarover ik gelezen had. Omdat ze de meeste hapjes die ik haar geef niet opeet, geef ik dat uiteindelijk aan de andere dieren. Het lijkt me niet echt goed voor de andere katten dus onze grote en zeer oude Eesz wordt nu goed verwend. Ik heb de indruk dat iedere keer een totaal ander hapje het beste aanslaat bij Sijntje vandaar dat dieetvoer, waar ik normaal een tegenstander van ben, zijn nut kan betekenen. Morgenochtend krijgt ze alleen haar nieuwe kwartje Mirtazipine wanneer haar ontbijt er niet goed genoeg in gaat. In principe mag ze haar nieuwe kwartje dan wel al weer maar de vorige keer heeft ze het er ook vier dagen op gedaan en ieder beetje minder medicijnen is meegenomen. Ik heb geen nieuwe foto's van Sijntje. Ze zit of bij mij op schoot of ze ligt in haar mandje (met een warmteplaatje eronder).

Dit plekje tegen de radiator aan is inmiddels ook door de anderen ontdekt dus dat is niet meer exclusief voor Sijntje. Gelukkig zijn er hier heel wat aangename kattenplekjes en voor Sijntje maak ik de plekjes doe speciaal voor haar zijn dag en nacht lekker warm. Lang leven de warmteplaatjes van Snugglesafe. Ze blijven langer dan acht uur warm!

Deze foto is van december jongstleden.