Sijntje voelt af en toe zo koud aan

Sijntje was altijd al een koukleum maar met lekkere mandjes en haar eigen inventiviteit kwamen we altijd een heel eind.

Deze gewoonte van Sijntje heeft ons heel wat waterkokers gekost. Het kwam goed uit dat de waterkokers van de 'I love Holland' serie, het thema van onze keuken, een iets boller deksel heeft waardoor ze met deze gewoonte is gestopt. Maar goed ook dat ze dit niet meer probeert want ze is wel heel erg zwak aan het worden. Ze valt best vaak. Dat deed ze al voordat ze Diazepam voor een betere eetlust kreeg. Ik heb de dosering verlaagd en ze heeft de dagen daarna best goed gegeten. Vandaag vind ik haar minder, reden waarom ik hier wat aantekeningen maak.
Af en toe gaf ik haar al een handwarmertje in haar mandje maar nu heb ik het betere werk uit de kast gehaald.

Ik heb er heel wat van en ik verzamel ze na gebruik en wanneer er een eitje gekookt wordt, gaan ze erbij en zijn ze weer klaar voor gebruik.

Dit zijn de warmteplaatjes. Echt heel handig. Ze blijven zo'n acht uur lang warmte afgeven. Ze kunnen wel gevaarlijk zijn bij gebruik bij zwakke dieren zoals pasgeboren kittens en ernstig zieke dieren. Het is ook niet nodig om ze maximaal te verhitten (in de magnetron) en hoe dikker de laag stof erom heen is, is veiliger en hoe langer de warmteafgifte duurt.

Bij Sijntje staan de plaatjes achter haar mand in een redelijk besloten ruimte zodat de warmte blijft hangen. Ik heb meer van dit soort mandjes want Sijntje maakt nogal veel vies en dan kan ik haar zo weer een schone geven. Om mezelf een beetje schoon te houden, heb gebruik ik handdoeken wanneer ze bij me op schoot komt. Ze vindt het nog fijn ook om lekker ingepakt te worden.

Lekker ingepakt.

Vandaag kon ik het niet langer uitstellen - ik heb haar de eerste pil van een antibioticakuur moeten geven. Die had ik al een kleine week in huis maar ik wilde eerst nog wat anders uitproberen om haar van haar benauwdheid door slijmvorming af te helpen. Het hoestdrankje op homeopatische basis sloeg eerst heel goed aan maar vandaag vond ik dat ze meer nodig had. De lieve meid moet al zoveel slikken: Benekor voor haar nieren, Cerenia tegen de misselijkheid, Mirtazapine voor de eetlust (om de drie dagen) en de Diazepam, ook voor de eetlust. Ik hou in een boekje bij wat ik haar geef; soms 1/8 Diazepam en vaak de Mirtazapine vaker dan voorgeschreven. Alles staat of valt met haar eetlust en ik denk niet dat ze last heeft van de bijwerkingen. Haar een pil geven was vroeger geen feest; ze beet rustig in mijn vingers maar nu, als miss toothless, is dat dus geen probleem meer. Het geven is ook in een paar seconden gebeurd. Ik doe de kleine stukjes bij elkaar in een balletje Easypill en dat gaat heel makkelijk.

Dit boekje was van mijn moeder. Ideaal om er aantekeningen in te maken, past perfect in onze nieuwe keuken en het is een dierbare herinnering aan mijn moeder.

Sijntje mee op vakantie

Dat hadden we nooit durven dromen, dat Sijntje ook dit jaar weer met ons mee op vakantie zou gaan. Zo slecht als het met haar is geweest, zo ziek, zo misselijk, de vochtinfusen etc. maar het gaat al een hele tijd heel goed met haar. Haar medicatie is wel zo hoog mogelijk maar met wat kunst- en vliegwerk om haar aan het eten te houden, zijn we toch maar zo ver gekomen dat ze weer geniet van de vakantie. En wij met haar want ze is een heel gezellig en makkelijk katje om bij je te hebben. We zijn 's morgens een minuutje bezig met het toedienen van haar medicijnen (Mirtazapine, Cerenia, Diazepam, Fortekor en Pronefra) en na een kwartiertje heeft ze dan al zin in eten. Daar doe ik dan vaak wat Isogel doorheen tegen de obstipatie en na haar wandelingetjes kruipt ze lekker in haar holmandje voor een tukje. 's Nachts slaapt ze onder de lakens of dekbed, afhankelijk van de temperatuur, maar omdat Sijntje een geboren koukleum is, kruipt ze er altijd onder.

Sijntje in het groen vanmorgen. Foto van Huibert.

Verschil moet er wezen: Sijntje aan haar maaltijd op tafel en de honden als toekijkers.

Voor een diertje met haar ziektegeschiedenis ziet ze er nog fantastisch uit.

Sijn is onder en boven de wet dus ze mag ook op het aanrecht eten. Als ze maar eet dan is haar en ónze dag goed.

Als ze niet bij mij terecht kan, zit ze graag bij Huibert. Deze foto is nog van thuis.

We zitten in een hondvriendelijk huisje dus met een afgezette tuin waar Sijntje wanneer ze zou willen wel uit zou kunnen maar ze is aanhankelijker dan ondernemend dus het tuigje dat ze de eerste dagen droeg is al af. De bench waar Polly is zit, hoort bij het huisje. Je mag maar hoeft ze niet te gebruiken. Polly voelde zich er meteen thuis in. Ideaal want dan kunnen we ook eens samen weg zonder haar mee te nemen. Ze loopt uitstekend naast de fiets maar om haar niet over te belasten gaan we dan niet ver weg.

Natuurlijk staat het deurtje wanneer wij thuis zijn, open.

Easypil blijkt ook handig om een daarmee verpakte pil te geven

Wat een feest!!! Ik heb een oplossing gevonden voor het diervriendelijker geven van de pillen aan Sijntje. Onze lieve Sijntje heeft ernstig nierfalen maar met medicatie en heel veel kleine hapjes iedere dag komen we een heel eind. Alleen werd het geven van al die pilletjes, vooral kwartjes van al kleine tabletjes, steeds moeilijker. In mijn vingers bijten, wat vroeger haar specialiteit was, is geen probleem meer (nauwelijks nog iets over dat voor gebit kan doorgaan) is nu het probleem niet. Het arme dier gaat door iets in die pilletjes hevig speekselen. Het is maar een paar minuten per dag en de rest van de 24 uur brengt ze in alle comfort en meestal spinnend door, maar ik merkte aan mezelf dat ik het steeds moeilijker ging vinden om die stukjes pil te geven. Als een tabletje mooi achterin het keeltje valt, is er geen probleem maar juist omdat vooral de Cerenia zo klein en licht is, belandde het lang niet altijd op de juiste plek. Het bestaan van Easypil kende ik wel maar dat lustte ze niet en dus zeker niet nu ze zo vaak misselijk is door het nierfalen. Ik bedacht dat ik het hoge soortelijke gewicht van deze kneedpasta kon gebruiken zodat er geen contact hoeft te zijn tussen haar bekje en de pilletjes. Vanmorgen ging ik aan de slag en het kon niet voorspoediger verlopen. Ik kon de miniballetjes heel makkelijk achter in haar keeltje laten vallen, een zetje erachteraan met mijn vinger en klaar was Sijn. Haar ontbijt was niet zo in de smaak gevallen (ik denk dat ze geen makreel meer kan zien!) dus ik maakte iets anders op basis van stukjes rauwe sucadelap en wat Carnibest. Natuurlijk kregen de anderen ook een stukje alleen Shabanou liep haar stukje mis maar dat wilde ik opvangen door haar het eten dat Sijntje liet staan te geven - er was geen kruimel meer over!!

Wie ligt er weer met een lekker vol buikje bij me te spinnen?

Ons Sijnenkind.

Wat zaten wij in de rats het afgelopen weekend. Ik heb haar zelfs een dwangvoeding met Convalesce Dieet met een spuitje moeten geven. Maar ze is er weer. Vooral zaterdag was ze echt zielig. Ik kreeg haar niet aan het spinnen en dat is voor Sijntje heel vreemd. Ze spint normaal zo hard dat ze haar aan de andere kant van de kamer kan horen. Dat we haar een keer gaan verliezen, accepteren we. Alleen dan willen we wel heel graag dat zij onze eigen dierenarts hier thuiskomt en haar bij me op schoot laat inslapen. Maar goed, we zijn het weekend weer door.
De dosering van medicatie heb ik wel wat moeten verhogen. De Mirtazapine zou om de drie dagen moeten maar dat werkt niet goed genoeg. Ze moet goed blijven eten om de misselijkheid te onderdrukken. Eenmaal te misselijk, dan stort alles is. En ze heeft recht op kwaliteit van leven! Misselijkheid is geen pijn maar naar mijn idee zelfs erger. Pijn kan je best goed onderdrukken.
Sinds vorige week krijgt ze dagelijks een kwartje valium, ik dacht Diazepam 2 mg, ik kan even niet kijken want Sijntje ligt lekker bij me te spinnen. Dit doet het heel goed bij haar. Ze is een angstig diertje en dit middel werkt niet alleen de eetlust op maar onderdrukt ook angstgevoelens. Dat is echt merkbaar; ze is veel ondernemender.
Ze ging net aan de wandel en zette het op een mekkeren in haar 'verblijf', het felarium. Vanmorgen heeft ze naast het kwartje Mirtzapine ook een hogere dosering Cerenia gekregen. Ze kreeg meestal 6 mg maar nu geef ik 8 mg. Daarnaast het pammetje, inderdaad Diazepam 2mg, en 1 cc van een laxeermiddel voor huisdieren. Ik ben zo blij dat ze zich weer zoveel beter voelt. Ze staat nu brokjes te eten. Dat kan haar darmen nu wel hebben want eerder heeft ze vandaag haar makreelsalade (gerookte makreel van de visboer, rosbief lust ze niet meer, met Carnibest en Isogel) en daarna zelfs een flink stuk van die makreel gepaneerd met Isogel gegeten. Het kon nu zo omdat ze toch meer dan genoeg drinkt. Normaal moet je wel voorzichtig zijn met Isogel wanneer er niet veel vocht binnenkomt.
Ook krijgt ze nu tweemaal daags antibiotica omdat haar oude kwaal, neus en keeltje met teveel afscheiding, weer opspeelde. Dat is ook niet goed voor de eetlust.
De brokjes zitten er in en ze zit nu al weer bij mij te spinnen! Even een foto van onze hoofdpersoon in het felarium opzoeken.

Deze is wel van heel erg lang geleden. Dit hebben we ooit gemaakt zodat de moederpoezen de eerste drie weken in huiselijke gezelligheid hun kittens konden verzorgen. Het traliehekje is deels open zodat zij erin en -uit kunnen gaan en de kittens er veilig achter zitten.

Het is nu heel zorgwekkend

Woensdag 30 april
Arme Sijn. Het gaat de verkeerde kant op. Maandag en vandaag heeft ze een vochtinfuus gehad en m'n arme katje reageerde wel heel erg heftig op het miniprikje valium om de eetlust op te wekken. Ze heeft nu wel lekker haar buikje vol maar de klisma voor de obstipatie is niet voor herhaling vatbaar. Zeker niet in combinatie met de spierverslapper. Ze is nu toch wel zo smerig. Ze blijft poepen en ondanks dat ik haar steeds een schone bak geef, loopt ze door de inmiddels dunne ontlasting heen en komt ze dat af en toe bij mij 'afvegen'. Met schone handdoeken komen we een heel eind maar leuk is anders. Ik hoop dat deze narigheid voor haar beloond gaat worden met nog wat kwaliteit van leven. Haar darmen waren als kitten al een groot probleem en na jarenlang gesukkel en gedieet tegen de diaree, kreeg ik haar op dit gebied goed met de versvleesvoeding maar toen bleek ze gevoelig voor obstipatie te zijn geworden. Haar dikke darm bleek vandaag niet zo zeer het probleem. Haar dunne darm voelt niet goed en dat zou kunnen wijzen op darmkanker. Dit is niet zeldzaam bij katten maar wel bij onze katten. Ik ben bang dat het niet meer ontkennen valt dat we nu haar laatste periode ingaan en dat we het juiste moment moeten gaan bepalen om Sijntje te laten gaan. Omdat Sijntje aan de wandel was, was ik net van plan om schone kleren aan te trekken maar ze kwam nu weer eventjes bij me langs. Nog maar even wachten tot ze wat rustiger is geworden. Het prikje van de dierenarts zou niet zo lang werken. Dat was om ca. drie uur en nu zijn we bijna twee uur verder.
Donderdag 1 mei
Arme Sijntje heeft nog lang last gehad van haar darmen en ik heb de indruk dat de portie Hill's AD er toen al weer uit is gekomen. Haar ontlasting had eenzelfde weeïg luchtje. Vanmorgen kreeg ze naast haar kwartje Cerenia ook een kwartje Valium en ze heeft fantastisch goed gegeten! Zo ben je bang dat je haar moet laten inslapen omdat er te weinig kwaliteit van leven is en zo eet en spint ze alles weer bij elkaar. Ik heb vanmiddag even rauwe kippennekjes gehaald. Fijngehakt vindt zij ze meestal verrukkelijk.
Vrijdag 2 mei
Zo goed als ze gisteren at, zo slecht gaat dit vandaag. Uiteindelijk heb ik maar wat Convalescense met een spuitje gegeven. Daarna heeft ze wel iets gegeten maar wel te weinig. Ik mis nu haar spirit. Ik ben gewend dat wanneer ze bij me ligt dat ze dan spint. Dit is vandaag eigenlijk nog niet gelukt. Ze ligt nu al een paar uur bij me op schoot maar ze ligt heel anders en ze voelt kouder aan. Vanmiddag heb ik nog even een antibioticakuur voor haar opgehaald omdat haar oude kwaal, slijmvorming in haar keeltje en neusje, weer aan het opspelen is en dat is natuurlijk ook geen feest voor haar eetlust. Ik hoop dat dit haar wat helpt. Straks zal ik een extra lekker warm mandje, met zo'n warmhoudplaatje, een heatpad van Snuggle Safe dat ik in de magnetron opwarm en dan voor minstens acht uur warmte afgeeft, voor haar maken zodat ze de nacht goed doorkomt.

Oef, weer gelukt

Vanmorgen kreeg ik er geen eten in bij Sijntje en het was eigenlijk nog een dag te vroeg voor haar kwartje Mirtazapine (de Cerenia krijgt ze dagelijks) maar met vasten wordt ze alleen maar misselijker dus we moesten wel. Omdat het stukje Cerenia te veel uit elkaar was gevallen, deed ik dit in een stukje eten (iets vissigs uit een kuipje) met de bedoeling haar dit te laten doorslikken. Dit ging natuurlijk helemaal niet goed en ik was ook nog zo slim maar-niet-heus om daar het kwartje Mirtazapine in te doen. Het is gelukt maar leuk was anders. Een volgende keer pakken we dat toch anders aan en anders gooi ik zo'n verkruimeld stukje pil maar weg. Maar alle moeite was niet voor niets - Sijntje heeft weer gegeten en niet een muizenhapje maar echt een flinke hoeveelheid. Eerder weigerde ze de fijngesneden sucadelap, de tonijn uit blik en de Carnibest was ook al niets geworden. Om haar uit deze vicieuze cirkel van misselijkheid en niet-eten te krijgen heb ik haar wat later ca. 18 cc Convalescence Diet gegeven. Tussendoor een paar knuffelsessies bij mij op schoot - die zijn vast ook goed voor de eetlust - en nu ze goed gegeten heeft kan mijn dag kan niet meer stuk! Met Eesz en Polly heb ik een heerlijke boswandeling gemaakt en op dit moment ligt de dikke Jack over mijn arm voor de laptop. Comfortabel is anders maar hij is zo gelukkig. Nieckje ligt spinnend op de rugleuning van mijn stoel en Maverick kijkt Jack weh omdat hij vindt dat hij aan de beurt is. We hebben twee ex-dekkaters maar we kijken uit naar een nieuwe rode vriend. Sijntje's Rode Vriend was Rooster en het arme kind moet het al vijf jaar zonder haar love-of-her-life stellen. Toen zij hem als halfwas katertje voor het eerst zag, was het van haar kant liefde op het eerste gezicht. Andersom was het minder heftig maar tolerant als Rooster altijd was, hebben ze tien goede jaren samen gehad. De kans is erg klein dat wij op korte termijn nog een sorrel kater zullen vinden want ik vraag me af hoe Sijntje dan op hem zou reageren. Waar zij als kittens was opgegroeid liep een lieve sorrel Somali rond en dit moet de reden zijn geweest dat zij, toen ze bij ons uit haar reismandje stapte en Rooster zag, meteen zonder enig voorbehoud op hem afstapte. Ik weet nog dat Rooster dit eng vond en hij dekking zocht in het mandje waar zij net was uitgestapt. Natuurlijk ging zij hem achterna dat mandje in. We hebben toen Rooster maar even ontzet en alles is goedgekomen ;-)

Rooster en Sijntje hebben samen zeven kinderen gekregen. Helaas is Sijntje geen grootouder geworden want het eerste poesje waarmee mensen een nestje zouden fokken, 'mocht' buitenspelen en is doodgereden. Het tweede poesje zouden wij zelf houden maar Evie bleek niet om te kunnen gaan met onze toenmalige zilver Abessijntjes. We hebben haar weggegeven voordat ze volwassen was. Haar vrouwtje heeft een mooi schilderij van haar gemaakt wat hier aan de muur hangt.

Het gaat helemaal niet zo gek

Op dit moment dan want gisteren kreeg ik haar echt niet aan het eten en heb ik haar een 20cc sondevoeding moeten geven om haar er doorheen te krijgen. Met 'er' bedoel ik dus die misselijkheid. Ik geef haar nu iedere morgen vaste prik een halfje van de Cerenia (16mg) en om de drie dagen een kwart Mirtazapine (15mg). Soms iets eerder want ik heb de indruk dat lang niet altijd dat minitabletje wel wordt doorgeslikt. Ik heb er eens eentje uitgespuugd met wat speeksel op een raam gekleefd aangetroffen en dan kan je wel heel erg lang wachten op het zo dringend nodige effect.
Ik vind Sijntje iets minder actief maar wanneer ik haar oppak en op schoot neem, spint ze alles bij elkaar al blijft ze niet meer zo lang als ze eerder deed. Als ik dan zes uur zou blijven zitten, zou zij ook zes uur blijven. Ze heeft nu wel een luchtje maar ik ben daar blij om ;-) Omdat ze amper wat Isogel tegen de obstipatie binnenkrijgt, kan ze weer verstopt raken en dat heeft ook een averechts effect op haar eetlust. Het bleek dat ze een paar harde droge keuteltjes in haar mandje had gedeponeerd en daar doodleuk op is gaan liggen slapen. Gelukkig wordt haar vacht niet echt vies van dit soort keuteltjes.
Onlangs heb ik een gigantische hoeveelheid allemaal verschillende blikjes kattenvoer zoals dat van Almo, Shesir etc. ingekocht en in de supermarkt allerlei blikjes vis voor menselijke consumptie want dat type eten, iedere hap wel van een ander soort, ging er toen behoorlijk goed in. Maar nu dus helemaal niet meer en de anderen raken helemaal verwend en verliezen hun gezonde eetgewoontes. Gelukkig zijn dit blikjes zonder kleur-, geur- en smaakstoffen want eenmaal daaraan gewend, vooral de brokjes staan erom bekend dat ze vol lokstoffen zitten, is de weg terug niet meer voor ieder dier mogelijk. Te vaak heb ik gehoord dat mensen met meerdere katten, wanneer er eentje nierfalen krijgt en op dieetvoer wordt gezet, het advies krijgen om alle katten maar op hetzelfde dieetvoer te zetten. Wel makkelijk voor de mens en goed voor de omzet van de dierenartspraktijk maar voor de gezondheid van de katten is het de achterdeur uit. Het is dan wachten dat een van de vele (kijk naar eens hoeveel soorten er bestaan) droogvoer gerelateerde kwalen ontstaat, zoals blaas- en darmproblemen, diabetes, gebitsproblemen, nierfalen door een infectie vanuit een ontstoken bekje etc. en je kan toch moeilijk de dieren allemaal verschillende soorten dieetvoer voorzetten!
Sijntje at helemaal niet al te slecht van het droogvoer dat ik in huis had maar dit slaat helaas ook niet meer aan. Ik heb nog andere soorten gehaald, zelfs twee proefzakjes nierdieetvoer van mijn dierenarts, maar helaas, niets van dat smaakte haar. Nu waren de vorige brokjes kittenbrokjes die Donna op de laatste show had gewonnen dus ik ga dit soort maar bij de dierenwinkel halen. Kittenbrokjes hebben gelukkig niet die verzuurders die wel aan het voer voor volwassen katten wordt toegevoegd om blaasgruis te voorkomen. Katten die rauw en vers eten krijgen veel meer dierlijke eiwitten en vocht binnen zodat voor deze dieren het krijgen van blaasproblemen een hele grote uitzondering is.
Sijntje was altijd een van de enthousiastste Carnibesteters hier maar dit is helemaal over. Momenteel is gekookte kip in rijst met veel vocht iets wat er het beste ingaat. Zelfs met wat Isogel. De rosbief hebben we maar aan de anderen opgevoerd want dit is ook uit de gratie. Tot mijn verbazing blijft ze enthousiast over de rauwe kippennekjes. Voor haar hak ik die dan fijn. Dat ga ik straks voor haar maken.

Geen nieuwe foto's want ze doet eigenlijk niets anders dan in haar koepelmandje slapen en bij mij op schoot zitten.

Deze foto is van oktober 2012. Tijdens die vakantie kreeg zij voor het eerst - onder toezicht - de vrijheid in de tuin (ik was vergeten een deur te sluiten en Sijntje kwam uit zichzelf naar mij toe). Omdat het in principe vrij stabiel met Sijntje is, heb ik toch nog wat (een tikje irreële) hoop gekregen dat we met haar onze vakantie in augustus gaan halen. Dan hebben we weer een vakantiehuisje met een doggy-proof afgesloten tuin en mag zij daar lekker rondscharrelen. Onze grote witte hond Eesz loopt ook op haar laatste pootjes en voor nu zijn we dankbaar voor iedere extra dag en dan helemaal wanneer ze volgende week haar 15e verjaardag haalt en daarna gaan we weer voor iedere extra dag maar ook met dezelfde hoop dat ze, net als Pici vorig jaar, toch nog een keer van de boswandelingen in de bossen pal naast ons vakantiehuisje kan genieten (en wij van en met haar).

Voor wie de verrukkelijke Eesz niet kent. Eeszje is een Kuvaszdame, een Hongaarse Berghond.

Wij saampjes in het bos naast Patricia's trimsalon in Wijk aan Zee.